“Hvar á ég að nota ilmvatn?” spurði ung kona. “ Alls staðar þar sem þú vilt verða kysst,” svarði ég. COCO CHANEL
Frá
örófi alda hefur mannkynið notað ilmefni til þess að vekja ánæju hjá
öðrum og vellíðan hjá notandanum. Margar aðferðir voru notaðar til að
varðveita ilminn m.a. pressun, þurrkun, suða og eiming. Á þessum tíma
var það einungis á færi menntaðs yfirstéttafólks að blanda og brúka
ilmi. Samkvæmt heimildum rómverskra sagnfræðinga var á 5.öld fyrir
Krist rekin í rómverska heimsveldinu stór og glæsileg verslun sem
verslaði með ilmjurtir sem ætlaðar voru til ilmefnagerðar. Þessi
verslun hét “Arabía”og var eina verslunin sinnar tegundar sem bæði
framleiddi og seldi ilmjurtir á þessum tíma. Allt fram á 19.öld var
ilmefna-og ilmvatnsgerð erfitt þolinmæðisverk en fyrir einni og hálfri
öld átti sér stað róttæk efnafræðileg breyting í ilmefnagerð. Þessi
breyting gerði mönnum nú kleift að greina gerð og samsetningu efnanna.
Þá var farið að framleiða ilmefnin efnafræðilega og um leið komu fram
nýjar og spennandi ilmtegundar sem náðu strax mikilli sölu. Það var svo
fyrir 50 árum að gerviefnin náðu að festa sig í sessi. Seinna kom fram
mikilvægur efnahópur “aldehýðin”. Nú var hægt að búa til öflug ilmefni
sem voru ólík náttúruefnum. Þrátt fyrir þær framleiðsluaðferðir sem
notaðar eru í dag við ilmefnagerð krefst sköpun þeirra enn jafn nikils
listfengis og ætíð hefur verið. Einn hönnuður líkti ilmvatni við
handtösku, eitthvað sem konan getur ekki verið án. Ég held að við getum
allar tekið undir það.